Ved Universitetet i Oslo arbeider dei med eit stort 12-bandsverk om det nynorske skriftm\u00e5let og dei norske dialektane som skal vere ferdig i 2014. Fr\u00e5 Dagfinn Worren ved ordboka har me f\u00e5tt sp\u00f8rsm\u00e5l om ordet «ovrongen» er kjent i Jostedalen. Det skal tyde den harde skaren om morgonen f\u00f8r sola mykjer han opp. I artikkelen «Breden og bygda» (1955) skriv T. O. Eide f\u00f8lgjande (s. 29):<\/p>\n
«N\u00e5r s\u00e5 josted\u00f8lene skulle attende [fr\u00e5 Nordfjord], drog dei opp i skogavakset (tregrensa) og la seg f\u00f8re om kvelden. Og n\u00e5r sola spratt i tindane, gjekk dei bortover breden, rett p\u00e5 sola. N\u00e5r dei gjorde det p\u00e5 denne m\u00e5ten, s\u00e5 hadde dei sine gode grunnar for det: breden var lett \u00e5 g\u00e5 p\u00e5 n\u00e5r det var frose i nattekulden. Dei m\u00e5tte nytta «ovrongen», den harde skaren, f\u00f8r sola mykte sn\u00f8en.»<\/p>\n
Historielaget har s\u00e5 langt ikkje kjennskap til at «ovrongen» faktisk har vore i bruk i Jostedalen, men om nokon skulle ha h\u00f8yrt det, er me takksame for opplysningar.<\/p>\n
Artikkelen til T. O. Eide er s\u00e6rs interessant ogs\u00e5 av heilt andre grunnar. Han inneheld ei grundig skildring ikkje minst av \u00f8ydeleggingane som breen valda p\u00e5 16- og 1700-talet i Jostedalen og andre brebygder. Me har difor lagt han ut p\u00e5 nettstaden.<\/p>\n